من به آرزوم رسیدم!

دردی که تو را بزرگت کند، درد نیست! موهبت است! انگار خدا دارد قلقلکت میدهد!! پ.ن. *اگر انسان بیابد که چطور از همان عقدهها (درد و رنج) بهره بگیرد، سیئات او به حسنات و بدیهایش به خوبیها تبدیل میشوند، وگرنه نعمتها و خوبیهایش هم در بن بست میگندد. [حرکت/صفحه ۲۸/ علی صفایی حائری] *بعضی رنجهای دنیا کفاره گناهانمان هستند! آنها را قدر بدانیم......

هر روز باید از خودم بپرسم: من کی ام؟ از زندگی ام چی میخوام؟ چرا یادم رفته مهربون باشم؟ بخندم...عاشق باشم و عشق بدم بی منت... چرا ناراحت و عصبی میشم سر چیزای کوچیک؟ چرا اینقد حریص شدم؟ چرا قدر نمی دونم؟ مگه قراره چقدر زندگی کنم که برای به دست آوردن چیزای بی ارزش، دل بشکونم؟ چرا یادم رفته سادگی رو؟ چرا دنبال خوشی های ماندگار و جاودان نیستم؟ چرا اینقد گله و شکایت از شرایط؟ مگه از این دنیای فانی چی میخوام؟ مگه چی کم دارم؟ چرا فراموش میکنم؟ چرا فراموش نمیکنم؟!...