صفای سحر

سحر آخر است

روبروی گنبد طلاییات ایستادهام...

با دلی که حتی در جوار بارگاه تو هم تنگ میشود برایت!

دلم تاب رفتن ندارد!

تاب کندن و جدا شدن از تو را ندارد!

میگذارمش همینجا دلم را

گوشهی همین صحن با صفایت

خودت درستش کن

با صفایش کن...